Σαν παραμύθι
Οι πρώτες μέρες του νέου χρόνου είναι οι κενές σελίδες ενός βιβλίου 365 σελίδων.
Γράψε ένα παραμύθι!
Έτσι, για ν'ανθισει στα χείλη το παιδικό σου αλάβωτο χαμόγελο.
Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν
Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν... Ναι αγαπημένη μου, εμείς γι᾿ αυτά τα λίγα κι απλά πράγματα πολεμάμε για να μπορούμε να ῾χουμε μία πόρτα, ένα άστρο, ένα σκαμνί ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί ένα ήρεμο όνειρο το βράδυ. Για να ῾χουμε έναν έρωτα που να μη μας τον λερώνουν ένα τραγούδι που να μπορούμε να τραγουδάμε. Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας πατάνε πάνω στον έρωτά μας. Πριν πούμε το τραγούδι μας μας σκοτώνουν. Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν. Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του παιδιού μας φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά και να μοχτούν τόσο αντρίκια φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυό μας με φωνή χαμηλωμένη φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί μας φοβούνται αγάπη μου κι όταν μας σκοτώνουν νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ. Τάσος Λειβαδίτης "Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας", 1952
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου