ΕΙΡΗΝΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Σε έκλεψα από την καθημερινότητα χωρίς να το καταλάβεις ένα απογευματάκι  που  ο ήλιος έδυε κι έβαφε τα λιγοστά αχνά σύννεφα στο χρώματα της Λεβάντας και του τριαντάφυλλου...  Όπως τα παλιά μυθιστορήματα ή τις ασπρόμαύρες ελληνικές ταινίες που συναντιόταν  οι ήρωες και οι πρωταγωνιστές σε κάποιο μικρό ζαχαροπλαστείο της γειτονιάς.   Δροσερές στιγμές  στο σιδερένιο  τραπεζάκι που έκαιγε το μεσημέρι κάτω απ' τον ήλιο και τα λουλούδια της αυλής, που έδιωχναν τα καυσαέρια της πολύβουης λεωφόρου.  Ο χρόνος κυλάει γρήγορα. Τρέχουμε να προλάβουμε. Μα στάσου λίγο. Έχει παγωτό σοκολάτα και sorbet  μάνγκο . Τα αγαπημένα μας!  Χρόνια πολλά  με λόγια απλά καθημερινά... χρόνια πολλά με όλη μου την αγάπη για  τη σημερινή  επέτειο της χειροτονίας σου ❤ https://youtu.be/KbhbwIhKuiA

Καλό Σαββατοκύριακο μπλογκογειτονιά και καλό μήνα.Τα Κρινάκια της άμμου, το αγαπημένο λουλούδι των Μινωιτών εκείνο που ζωγράφιζαν περίτεχνα στα αρχοντόσπιτα και τα ανάκτορα τους ανθίζει ακόμα στις παραλίες μας. Η μυρωδιά του μας θυμίζει πως το καλοκαίρι στην Κρήτη θα αργήσει να τελειώσει.  Αφήνω κι εγώ λοιπόν το παραθυράκι του μπλογκοσπιτιού μου ανοιχτό ώστε  να έρχεται το άρωμα τους στον κόσμο μου, μπαίνω στην κουζίνα και μετά από καιρό θα φτιάξω  μια  συνταγή χωρίς γλουτένη και λακτόζη...  Μου είχε λείψει τις τελευταίες μέρες η γεύση της τυρόπιτας έτσι άνοιξα το τετράδιο μου, βρήκα μια απλή συνταγή για τυροπιτάκια  που μπορούσα να αντικαταστήσω τα υλικά της με τα αντίστοιχα "δικά" μου και άρχισα να τα ανακατεύω στη μαγική "Λεκανίδα" που έχω για τα ζυμώματα.  Υλικά: 1 κούπα φέτα Όλυμπος  χωρίς λακτόζη    1/5 κούπα ελαιόλαδο 1/5 κούπα γιαούρτι χωρίς λακτόζη Be free total 1 αβγό (το ασπράδι για τη ...

 Καλησπέρα μπλογκογειτονίτσα! Ξέρετε τι μου είχε λείψει  το φετινό καλοκαίρι; Μια εκδρομή. Από εκείνες που πρέπει να ξυπνήσουμε  τα χαράματα για να προλάβουμε το λεωφορείο και μόλις  ένας ήλιος  νυσταγμένος και χουζούρης πιάσει τις χρυσοκόκκινες  κιμωλίες του κι αρχίζει σαν παιδί να χρωματίζει τον  καλοκαιρινό αλλά μουντό πίνακα του ουρανού  της πόλης εμείς να του χαμογελάσουμε κατεργάρικα επειδή τον προλάβαμε και ξυπνήσαμε πρώτοι. Χθες το πρωί λοιπόν,  Κυριακή γιορτή και σχόλη ετοιμάσαμε μαζί με το Μανόλη τα σακίδια μας και φύγαμε  σαν τα χελιδόνια για τα μέρη και τις θάλασσες του Νότου. Η πρώτη μας στάση ήταν στο μικρό εκκλησάκι - μνημείο  των Αγίων Πάντων που βρίσκεται στα Αμιρά και είναι αφιερωμένο στη μνήμη των θυμάτων του ολοκαυτώματος της Βιάννου . Στην οροφή του κρέμονται 461 καντήλια ένα για κάθε αθώο θύμα της ναζιστικής θηριωδίας που εκτελέστηκαν στο χωριό. 461 Καντήλια που πάνω η μνήμη καίει άκαυτη βάτος...

Το ελαφρύ αεράκι τίναζε τα εύθραυστα λουλούδια της Βουκαμβίλιας. Λες,και οι μικρές ροζ καμπανούλες ανήγγειλαν την άφιξη της. Έσπρωξε τη βαριά καγκελόπορτα και βρέθηκε στην αυλή. Πολλές φορές το ονειρεύτηκε τούτο το σπίτι. Φανταζόταν πως υπήρχε ένας μικρός κήπος γεμάτος βότανα ,κρυμμένος στην πίσω του πλευρά. Τις χειμωνιάτικες μέρες θα καθόταν δίπλα στο πατάθυρο με μια κούπα ζεστό τσάι  και θα κοιτούσε τη βροχή να  πέφτει πάνω στα  αγαπημένα της φυτά, την άνοιξη θα περπατούσε ανάμεσα στα ανθισμένα παρτέρια, και οι πύλινες γλάστρες με τα ζουμπούλια θα καμάρωναν στον ήλιο του γλυκού μεσημεριού... Το καλοκαίρι θα καθότανε κάτω από τα  δέντρα με μια παγωμέμη λεμονάδα, αρωματικά κεριά, παρέα μ' ένα βιβλίο και την αγαπημένη της μουσική. Προχώρησε λίγο πιο μέσα  στον αφρόντιστο διάδρομο. Ο ήλιος είχε αρχίσει την πορεία του προς τη δύση και στην ατμόσφαιρα επικρατούσε λίγη ψύχρα εντελώς αδικαιολόγητη για Αύγουστο  μήνα. Υπήρχε μια  γκρίζα φυάλη...

We were born to be real. Not to be perfect!  Ένας εντελώς απρογραμμάτιστος ελληνικός καφές σε μια ξαφνική βόλτα στο κέντρο της πόλης.  Στα γνωστά μας πολύχρωμα τραπεζάκια, με έθνικ μελωδίες,  και ροκ μπαλάντες... Ο ατμός του καφέ μου χόρευε στο ρυθμό... 

"Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια" "Την ουσία δεν την βλέπουν τα μάτια" επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται. "Ο χρόνος που έχασες για το τριαντάφυλλό σου αυτός είναι που κάνει το τριαντάφυλλό σου τόσο σημαντικό." "Ο χρόνος πού έχασα για το τριαντάφυλλό μου…" έκανε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται. "Οι άνθρωποι ξέχασαν αυτή την αλήθεια», είπε η αλεπού. «Αλλά εσύ δεν πρέπει να το ξεχάσεις. Γίνεσαι για πάντα υπεύθυνος γι’ αυτό που έχεις εξημερώσει. Είσαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό σου…" "Είμαι υπεύθυνος για το τριαντάφυλλό μου"επανέλαβε ο μικρός πρίγκιπας, για να το θυμάται.." Το τριαντάφυλλο του Μανόλη! 😊 το  ελευθέρωσε απ' τη γυάλα!

Η Ευανθία, ήρθε στο Κηποθέατρο Νίκος Καζαντζάκης  ένα αυγουστιάτικο βράδυ  που η πολιτεία έμοιαζε να είναι βγαλμένη από τις σελίδες της Σονάτας του Σελινόφωτος του Γιάννη Ρίτσου... Το Ηράκλειο...μια πόλη ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο, σχεδόν άυλη σαν μεταφυσική. Με τις μελωδίες από τη μουσική  και το μαγικό βιολί της, η αγαπημένη μου Ευανθία μας ταξίδεψε στους παραμυθένιους δρόμους της Ανατολής. Οι νότες  απλώθηκαν  πάνω από τα τείχη, τα κτήρια, τα δέντρα, αγκάλιασαν τις καρδιές κι έπεφταν σα χρυσόσκονη πάνω στους δρόμους. Άραγε, πόσες φορές έτρεξα χαρούμενη σε αυτά μουσικά μονοπάτια; πόσες φορές τα περπάτησα σκεφτική;  Αμέτρητα ταξίδια με τις μελωδίες  της. Ατέλειωτα χιλιόμετρα... Και μυρωδιές...Από λουλούδια, από θαλασσινό αεράκι,από μπαχάρια και βότανα... Μέσα στο μυαλό μου  σχηματίστηκαν εικόνες ...Μέρες ηλιόλουστες  ανοιξιάτικες να  στολίζω λαμπάδες, με πολύχρωμες κορδέλες, να βάφω ξύλινα κουτιά και να τα βλέπω να μεταμορφ...

Δύσκολη μέρα σήμερα..Αλλά εγώ ήρθα, αυτό το μεσημεράκι του Αυγούστου, να σε  πάρω να πάμε βόλτα  σε  δυο μακρινές και χρωματιστές  γειτονιές.. Με μπαλκόνια κατάφυτα και παράθυρα στολισμένα με γεράνια. Μην κοιτάς το μεγάλο ρολόι. Έχουμε χρόνο...  Μπορεί να συναντήσουμε ονειροπόλους καλλιτέχνες και ποιήτες...Βάλε για σημάδι τον τοίχο με το γράφιτι να μη χαθείς και περπάτα...Στενά  δρομάκια με  χρώματα κι ευωδιές. Στάσου ένα λεπτό για να  μυρίσεις το δροσερό αεράκι και ν' ακούσεις  τα τραγούδια των πουλιών που κρίβονται μέσα στη λεβάντα.  Χάιδεψε τα λουλούδια,μίλησε τους. Μπορεί να βρίσκονται σε άλλη χώρα όμως θα καταλάβουν τι τους λες...γιατί η αγάπη είναι διεθνής γλώσσα.   Φύγαμε; Τι ανάγκη έχουμε το αεροπλάνο... Αφού η ψυχή μας έχει φτερά!