Το πρώτο βιβλίο της συνανάγνωσης

Γειά σου αγαπημένη παρέα του μπλογκ! 

Με την αγαπημένη μου φίλη τη Μαρία σκεφτήκαμε να διαβάσουμε μαζί κάποια από τα βιβλία  που βρίσκονται στα ράφια της δανειστικής βιβλιοθήκης της ενορίας μας και θα ήθελα να σας μιλήσω για αυτά. 

Πρώτο βιβλίο που διαβάσαμε είναι το μυθιστόρημα "Αυγή" του Σπύρου Πετρουλάκη από τις εκδόσεις Μίνωας 

Η ιστορία ξεκινά πολλά χρόνια πριν, στη δύσκολη περίοδο 

του Εμφυλίου.

Η δεκαεφτάχρονη Κατερίνα Παπακώστα, που χρησιμοποιεί το όνομα Αυγή, αφήνει την οικογένειά της και ανεβαίνει στο βουνό μαζί με τους αντάρτες . 

Εκεί θα γνωρίσει τον Καλύμνιο Αιμίλιο Αϊβαλιώτη και ανάμεσα τους γεννιέται ένας έρωτας δυνατός και ακατανίκητος .

 Ένας από εκείνους τους έρωτες που μοιάζουν να γεννιούνται μέσα σε μια στιγμή και μπορούν να ενώσουν δύο καρδιές για πάντα.

Όμως ο πόλεμος δεν αφήνει την αγάπη των δύο νέων να ανθίσει. Στα κακοτράχαλα βουνά η Αυγή συλλαμβάνεται και οδηγείται στο Τρίκερι, το νησί της εξορίας για τις γυναίκες που δεν δέχτηκαν να υπογράψουν δήλωση μετάνοιας. Εκεί, σε έναν τόπο απομόνωσης και σκληρών δοκιμασιών, αρχίζει να γράφει το ημερολόγιό της. 

Και κάπου εδώ η ιστορία της κάνει ένα μεγάλο άλμα ενάντια στη φθορά. 

Εβδομήντα χρόνια αργότερα, μια οικογένεια επισκέπτεται το Τρίκερι. Η Αναστασία, ενα έφηβο κορίτσι που δεν φαίνεται να ενθουσιάζεται ιδιαίτερα με την οικογενειακή εκδρομή, αναζητώντας τα κρυμμένα της τσιγάρα μέσα σε μια κουφάλα δέντρου, βρίσκει κάτι που θα αλλάξει τα πάντα: ένα παλιό, μισοκατεστραμμένο ημερολόγιο.

Είναι το ημερολόγιο της Αυγής! 

Από εκείνη τη στιγμή, παρελθόν και παρόν αρχίζουν να ενώνονται η Αναστασία και ο πατέρας της, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, διαβάζουν τις σελίδες της νεαρής γυναίκας και έρχονται αντιμέτωποι με μια εποχή σκληρή, γεμάτη πόνο και απανθρωπιά. Όσα έχουν συμβεί στο νησί ξετυλίγονται μπροστά τους μέσα από τις λέξεις της Αυγής, ενώ παράλληλα γεννιέται ένα μεγάλο ερώτημα:

Τι απέγινε τελικά εκείνη;

Κατάφερε να επιβιώσει;

Και αν ναι, πού βρίσκεται σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά;

Όσο πατέρας και κόρη ψάχνουν απαντήσεις,  ανακαλύπτουν πως η δική τους οικογένεια δεν βρίσκεται καθόλου τυχαία σε αυτή την ιστορία. 

Οι δεσμοί με τους ανθρώπους εκείνης της εποχής, με θύματα αλλά και θύτες, είναι πολύ πιο κοντινοί απ' όσο θα μπορούσαν ποτέ να φανταστούν.

Και τότε το βιβλίο γίνεται κάτι περισσότερο από μια ιστορία του παρελθόντος.

Γίνεται μια αναζήτηση της αλήθειας.

Μια αναζήτηση που περνά μέσα από οικογενειακά μυστικά, παλιές πληγές, έρωτες που δεν ξεχάστηκαν και ανθρώπους που κουβαλούν για μια ολόκληρη ζωή όσα συνέβησαν κάποτε.

Ο Σπύρος Πετρουλάκης καταφέρνει να ζωντανέψει μια πολύ δύσκολη περίοδο της ελληνικής ιστορίας χωρίς να μετατρέψει την αφήγηση σε μάθημα ιστορίας. Οι άνθρωποι βρίσκονται στο επίκεντρο. Οι φόβοι τους, οι επιλογές τους, οι αδυναμίες τους, αλλά και η δύναμή τους να συνεχίσουν.

Και αυτό είναι που με συγκίνησε περισσότερο.

Γιατί μέσα σε όλο αυτό το σκοτάδι υπάρχει και η αγάπη. Υπάρχει η ελπίδα. Υπάρχει η τρυφερότητα. Και, πάνω απ' όλα, υπάρχει η συγχώρεση.

Η συγχώρεση που δεν σβήνει όσα έγιναν, αλλά μπορεί κάποτε να ελευθερώσει τον άνθρωπο από το βάρος τους.

Είναι από εκείνες τις ιστορίες που διαβάζεις και πολλές φορές ξεχνάς πως κρατάς ένα βιβλίο στα χέρια σου. Οι διάλογοι είναι ζωντανοί, οι χαρακτήρες έχουν βάθος και τα συναισθήματα είναι τόσο έντονα, ώστε πολλές σκηνές περνούν μπροστά από τα μάτια σου σαν κινηματογραφική ταινία.

Και όσο προχωράς, νιώθεις αγωνία, θυμό, συγκίνηση, τρυφερότητα… αλλά και εκείνη τη μικρή ανάταση που έρχεται όταν μέσα στη μεγαλύτερη δυσκολία βλέπεις έναν άνθρωπο να διατηρεί την ανθρωπιά του.

Ίσως γι' αυτό η "Αυγή"να είναι ένα από τα βιβλία του Σπύρου Πετρουλάκη που θα θυμάμαι περισσότερο.

Γιατί δεν μιλά μόνο για έναν πόλεμο.

Μιλά για τους ανθρώπους που έζησαν μέσα σε αυτόν.

Για εκείνους που χάθηκαν, για εκείνους που επέζησαν, για εκείνους που αγάπησαν και περίμεναν και για εκείνους που χρειάστηκε, πολλά χρόνια αργότερα, να μάθουν την αλήθεια.

Και όταν κλείνεις το βιβλίο, ίσως αυτό που μένει τελικά δεν είναι η οργή για όσα συνέβησαν.

Είναι η συγκίνηση μπροστά στη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής.

Και η σκέψη πως, ακόμη και μέσα στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας μας, μπορεί κάποτε να γεννηθεί μια μικρή… Αυγή!