ΕΙΡΗΝΗ ΝΙΚΟΛΑΟΥ

Αν οι αυγουστιάτικες ημέρες μου  είχαν γεύση αυτή θα ήταν σίγουρα  εκείνη των  μυρωδάτων, Φαλάφελ. Τραγανά και ροδοψιμένα αποτελούν το αγαπημένο φαγητό όλων των  ταξιδιωτών - προσκυνητών  που επισκέπτονται τους Αγίους Τόπους. Έτσι λοιπόν απ' το πρώτο καλοκαίρι που βρέθηκα στην Αγία Γη θέλησα να μάθω πως να φτιάχνω  αυτά τα πεντανόστιμα και χορτοφαγικά "κεφτεδάκια".  Τη συνταγή μου την έδωσε η κυρία Λίτσα, μια υπέροχη φίλη που έχει επισκεφτεί πολλές φορές το  Ισραήλ, είχαμε ταξιδέψει μαζί στα Ιεροσόλυμα το καλοκαίρι του 2016 και την ευχαριστώ πολύ!                              Υλικά για τα  Φαλάφελ: 250 γρ. ρεβύθια 1 μικρό κρεμμυδάκι Μισό ματσάκι μαϊντανό Μισό ματσάκι κόλιανδρο 2 σκελίδες σκόρδο 2 κ.γ. κύμινο 1/4 κουταλάκι του γλυκού κάρδαμο Αλάτι, πιπέρι, 2 κουτα...

"Το βράδυ έχω βρει έναν ωραίο τρόπο να κοιμάμαι. Τους συγχωρώ έναν έναν όλους... Όμως απόψε, βιάζομαι απόψε, να παραμερίσω όλη τη λησμονιά και στη θέση της ν’ ακουμπήσω, μια μικρή ανεμώνη." Τάσος Λειβαδίτης 🌷   Οι Κυριακές  μας ,ευωδιάζουν μελισσοκέρι, κι έχουν στα μαλλιά τους ένα στεφάνι από ανεμώνες. Είναι γλυκές και όμορφες έτσι όπως αρμόζει να είναι οι Κυριακές . Κάθε φορά που ακούω το Ευαγγέλιο στην εκκλησία, έρχεται στο μυαλό μου ο παππούς Κυριάκος . Ήταν ένας απλός αγράμματος άνθρωπος του χωριού όπως θα λέγαμε σήμερα ,με μια δόση οίκτου ή ακόμα και περιφρόνησης στη φωνή μας. Τον θυμάμαι τις Κυριακές να φοράει τα καλά του ρούχα και να πηγαίνει πρωί πρωί στον Αϊ- Γιώργη. Τις υπόλοιπες μέρες , πήγαινε στο λιόφιτο, καί τ'απογευματα ερχόταν με το γαϊδουράκι του φορτωμένο ξύλα... Περιποιόταν τα ζωντανά του, έφτιαχνε ένα βραστάρι για να πιεί ,άναβε την ξυλόσομπα ,κι έπειτα διάβαζε την Καινή Διαθήκη και τους Χαιρετισμούς της Παναγίας  κάθε δει...

  "Κοίτα με, πάμε μια βόλτα μαζί στη βροχή...Ο χρόνος πάντα υπερβάλλει Τρέχει με ασύλληπτη ταχύτητα και μένει ακίνητος στο σύμπαν. Ας υπερβάλλουμε κ’ εμείς..." Παρίσι...Μια βόλτα στη βροχερή Βαστίλη κι ένα τυφλό τρομοκρατικό χτύπημα που ενώνει για πάντα δύο αγνώστους... Αστράκι... Σ' ένα μικρό χωριό της Κρήτης, η Σοφία προσπαθώντας να ξεφύγει απ' τον εφιάλτη, ανοίγει τις πόρτες της μνήμης. Με όχημα το πορτραίτο ενός άντρα  ταξιδεύει στο παρελθόν, και στο καθρέφτισμα του αντικρίζει το μέλλον της.    Μια συγκινητική εξιστόρηση, μέσα από τα μάτια ενός παιδιού, αναβιώνει τα χρόνια της κατοχής και του ξενιτεμού και μας χαρίζει ένα πολύτιμο μάθημα! Ο άνθρωπος είναι εν δυνάμει μετανάστης... κανένας τόπος και κανένας πόλεμος  δεν είναι ικανός να ξεριζώσει από την καρδιά του την αγάπη για ότι αφήνει πίσω του. Όλη του τη ζωή επιστρέφει "σπίτι"  Γιατί το σπίτι είναι δέρμα . Ξύνεις σοβά και βρίσκεις φλέβες. "Το πορτραίτο" της Αφροδίτης Φραγκιαδου...

  Αυτές τις Χριστουγεννιάτικες συνταγές που ευωδιάζουν αναμνήσεις τις αγαπώ λίγο παραπάνω!   Τα μελομακάρονα και το Χριστόψωμο   που φτιάχνω κάθε χρόνο, είναι εκείνες οι ίδιες που από μικρό κοριτσάκι ζύμωνα τις γιορτές μαζί με τη μητέρα μου. Η πιο αγαπημένη μου διαδικασία , ήταν εκείνη που έπαιρνα στάχτη από την ξυλόσομπα και δημιουργούσα την αλισίβα! Το θεωρούσα μαγικό! Και πάντα θυμόμουν όταν φτιάχναμε τα μελομακάρονα μας το παραμύθι της Σταχτοπούτας. Έτσι λοιπόν αυτή τη συνταγή από μικρό κορίτσι την έχω στο μυαλό μου ως "Τα μελομακάρονα της Σταχτοπούτας"   (Μελομακάρονα παραδοσιακά της γιαγιάς μου) Υλικά: 3 ποτήρια λάδι 1 ποτήρι χυμό πορτοκαλιού 1 κρασοπότηρο αλουσιά (αλισίβα) Μισό κρασοπότηρο ρακή 1 ποτήρι ζάχαρη Ενάμισι κουταλάκι σόδα 1 μπέικιν, 2 κουταλάκια κανέλα, 2 κουταλάκια τζίντζερ 1 κουταλάκι γαρύφαλλο τριμμένο, μισό κουταλάκι μοσχοκάρυδο, μι...