Διαβάζοντας στην βιβλιοθήκη

Το μυθιστόρημα "Frankenstein" της Mary Shelley, είναι ίσως το πιο παρεξηγημένο βιβλίο της κλασικής λογοτεχνίας καθώς πολλοί άνθρωποι το έχουν στο μυαλό τους ως ένα μυθιστόρημα τρόμου. Αλλά δεν είναι! Το υπέροχο αυτό βιβλίο με την λυρική του γραφή, είναι μια  βαθιά ανθρώπινη ιστορία για τη μοναξιά, την ευθύνη και την ανάγκη για αποδοχή. 

Ο νεαρός επιστήμονας Βίκτωρ Φρανκενστάιν δημιουργεί μέσα από τα πειράματα του ένα ζωντανό πλάσμα, όμως μόλις το αντικρίζει, το απορρίπτει λόγω της άσχημης μορφής του. 

Αυτή η εγκατάλειψη σημαδεύει για πάντα το δημιούργημά του.

Το πλάσμα δεν "γεννιέται" κακό. Έχει την ψυχή ενός μικρού παιδιού που είναι μόνο του και νιώθει βαθειά φοβισμένο. 

Όμως παρόλα αυτά καταφέρνει να μάθει  να μιλάει, να σκέφτεται να παρατηρεί την ομορφιά της φύσης και να αισθάνεται. Επιθυμεί να βρει την αγάπη και τη συντροφικότητα, όμως οι άνθρωποι το διώχνουν, το πετροβολούν και το κακομεταχειρίζονται εξαιτίας της εξωτερικής του εμφάνισης και των δυσμορφιών του. 

Η συνεχής απόρριψη το γεμίζει πόνο θλίψη και οργή, οδηγώντας το σε άσχημες πράξεις.

Το μυθιστόρημα της Mary Shelley παρόλο που γράφτηκε πριν 200 περίπου χρόνια παραμένει επίκαιρο και θέτει σημαντικά ερωτήματα: Ποια είναι τα όρια της επιστήμης; Πόσο ένας άνθρωπος που γεννιέται καλός μπορεί να αλλάξει βιώνοντας τη συνεχή απόρριψη  ακόμα και από τον ίδιο του τον γονιό; 

 Και μήπως το πραγματικό "τέρας" δεν είναι αυτό που είναι άσχημο και φαίνεται διαφορετικό, αλλά η αδιαφορία και ο φόβος της κοινωνίας να το αποδεχτεί ;

Με μια ποιητική γραφή που δημιουργεί έντονα συναισθήματα, αυτό το αριστουργηματικό βιβλίο της κλασικής λογοτεχνίας παραμένει διαχρονικό, επειδή μας μιλάει για κάτι βαθιά ανθρώπινο: την ανάγκη να μας αγαπήσουν και να μας αποδεχτούν.

 Εξαιρετικό! Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα!

**Το βιβλίο είναι διαθέσιμο για δανεισμό στην βιβλιοθήκη της ενορίας μας.