"Χιονισμένο" Σαββατοκύριακο.


Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε συνδύαζε  βόλτα και χουχούλιασμα  στο σπίτι. 


Διαβάσαμε χριστουγεννιάτικα βιβλία δίπλα στο τζάκι , ακούσαμε  τραγούδια καθώς φτιάχναμε τα μελομακάρονα και είδαμε όμορφες ιστορίες  στη μικρή οθόνη. 


Επικρατούσε βέβαια  λιγάκι χαμός από τα  σκόρπια παιχνίδια ,αλλά δε με πείραξε καθόλου. Παλιά δε θα μπορούσα να παρακολουθώ μια ταινία και στο σπίτι να επικρατεί χαμός, αλλά τώρα δε με νοιάζει.
 Τα παιδιά χρειάζονται χώρο να παίξουν και να δημιουργίσουν τις παιδικές αναμνήσεις τους. Αυτό , συμβαίνει μέσα από μια γόνιμη ακαταστασία. 


Να χτίζουν σπίτια με τουβλάκια, να φτιάχνουν ιστορίες με φανταστικούς ήρωες, να ζωγραφίζουν, και να νιώθουν άνετα μέσα στο σπίτι. Ακόμα κι όταν μεγαλώνουν  και δε σκορπίζουν τα παιχνίδια  τους στο πάτωμα, δημιουργούν "αναστάτωση" στη μαμά. Ίσως την ώρα που θα μαγειρεύει ή που κάνει άλλες δουλειές, εκείνα να θέλουν να μιλήσουν, να ζητήσουν μια γνώμη ή μια συμβουλή. Έτσι όλα θα μείνουν στη "μέση" κι ανακατεμένα. 

Μα δεν πειράζει, από τα απλά καθημερινά πράγματα ,τα παιχνίδια και τις κουβέντες φτιάχνονται οι αναμνήσεις.



Οπως το Σαββατοκύριακο για παράδειγμα, που η κουζίνα μοσχοβολούσε πορτοκάλι και κανέλα  από τα φρεσκοψημένα γλυκά, και είναι σα ν'ακούγαμε τον ήχο του κουδουνιού  από το Πολικό Εξπρές..

Έτσι απλά. 
Κλείνω τα μάτια και πιστεύω  στο θαύμα. Στα καθημερινά  θαύματα που συμβαίνουν γύρω μου. Μα πάνω από όλα στην αγάπη. 


 Στα λουλούδια της επετείου, στα μάτια των ανθρώπων που αγαπώ. 

 Μα τι είναι η αγάπη; εύκολη όταν μιλάς για τους αγαπημένους σου ανθρώπους. Αλλά τι γίνεται όταν πρέπει να ξεπεράσεις τα όρια σου και ν'ακολουθήσεις το Λόγο του Χριστού; Να τον εφαρμόσεις. Όταν δηλαδή τα Χριστούγεννα θα κληθείς να ευεργετήσεις έναν άνθρωπο που σου έκανε κακό εσκεμμένα. Όχι απλά κάποιον που τσακώθηκες ή διαφώνησες. Αλλά έναν άνθρωπο που σε  έβλαψε επίτηδες χωρίς λόγο. Απλά επειδή σε φθονεί. 
 Εκεί ίσως καταλάβεις πολλά για τον εαυτό σου. Που μπορεί να μη σου αρέσουν, ή να μην πίστευες πως μπορείς αλλά  τελικά να κάνεις την υπέρβαση. 


Πες απλά: Πιστεύω στην αγάπη. 


Μιλώντας για αγάπη κι αναμνήσεις, θυμήθηκα ένα όμορφο βιβλίο που είχα φέρει μαζί μου από την εκδρομή μας στην Άνδρο πριν μερικά χρόνια και σκέφτηκα να φτιάξω φέτος τις γιορτινές συνταγές του Γέροντα Ευδόκιμου. 

Τα  Μελομακάρονα άρεσαν πολύ στα αγόρια μου. 


  Το "έστρωσε" στη γειτονιά... Μια "Χιονονιφάδα" λαθρεπιβάτης έπεσε πάνω στα χριστουγεννιάτικα γλυκά!



 

Καλή εβδομάδα! 




https://youtu.be/q_XzZNCDWCA

Σχόλια

  1. υπεροχαααααααααα
    καλε που βρηκες αυτη την παλια φατνη? περσι και γω τυπωσα μια απο το γκουγκλ και την εβαλα... τα μελομακαρονα σας τρελα... ο χαμος ειναι ομορφο πραμα να καθονται εκει που ειστε και σεις.... μαλιστα αμα ειναι πολυ μικρα πρεπει να τους δωσουμε ενα ντουλαπι(και στην κουζινα το ιδιο οταν ειναι πολυ μωρα ενα χαμηγλα με κατσαρολικα) ή ενα ραφι εκει στο χωρο εγω ειχα ενα ντουλαπακι που το εφτιαξαν ο,τι θες ... σπιτι μπαρμπι σπιτι για πλειμομπιλ.... ιατρειο γραφειοοοοοοοοο αχαχχαχαα και αν δεν επαιξαν εκει!!!! οπως σοφα μου ελεγε μια γιαγιακα καποτε που γκρινιαξε η νυφη της για την ακαταστασια του μικρου παιδιου της ..." θα ερθει καιρος που το σπιτι σου θα ναι στρωμενο και καθαρο αλλα θα ναι αδειο θα σαι μονη σου τα περισσοτερα χρονια... απολαυσε το οσο συμβαινει... τα πιο πολλα χρονια μονη σου θα εισαι τα παιδια φευγουν γρηγορα"!!!!!!!!!!! καλη συνεχειαααααααα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σοφία μου η φάτνη είναι αυτή είχα στο πατρικό μου σπίτι. Δεν είναι καινούργια. Είχε απόλυτο δίκιο η γιαγιά σου. Τα παιδιά μεγαλώνουν, φεύγουν και μετά το σπίτι είναι τακτοποιημένο, αλλά αδειανό. Τα πεώτα χρόνια με ενοχλούσε λιγάκι η ακαταστασία όμως τώρα την απολαμβάνω γιατί τα παιδιά φτιάχνουν αναμνήσεις. Η καθημερινότητα μας, είναι τα δικά τους παιδικά χρόνια! Πολλά φιλιά!

      Διαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

Η κρέμα του Γαληνού

Κέικ Λεμονιού χωρίς γλουτένη

Βυσσινάδα και μαρμελάδα απο βύσσινα!